อาเซี่ยน

ประชาคมอาเซี่ยนประเทศไทยพร้อมแค่ไหน แล้วใครได้ประโยชน์ ตอนที่ 2 : ความสามารถในการแข่งขัน



การแข่งขันนั้นเป็นสิ่งที่ดีเพราะจะนำมาซึ่งการพัฒนาหากแต่การแข่งขันที่ไร้ซึ่งการเตรียมพร้อมนั้นเรียกว่าฆ่าตัวตาย

การแข่งขันควรจะยืนอยู่บนพื้นฐานของความเท่าเทียมกัน หากไม่แล้วจะเป็นการเอาเปรียบผู้ที่ด้อยกว่า และผู้ที่ได้ประโยชน์จากเวทีอาเซี่ยนที่แท้จริงก็คือผู้ที่มีความพร้อมที่สุด

ซึ่งในขณะนี้ดูได้ไม่ยากเลยว่าใคร เป็นประเทศที่ไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้ำยังต้องซื้อ ซื้อทุกอย่างแม้แต่ดินเอาไปถมทะเล แต่ที่มีอยู่อย่างคับคั่งในประเทศที่ว่านั้นเต็มไปด้วยประชาชนที่มีคุณภาพทั้งด้านการศึกษาและวิสัยทัศน์ ความกดดันในการใช้ชีวิต จากนโยบายที่เคร่งครัดแต่ยังเปิดช่องให้ประชาชนของตนได้พุ่งทะยานไปข้างหน้า แล้วไทยเราหละมีศักภาพในการแข่งขันขนาดไหนในเวทีนี้ ก็ต้องบอกว่าได้ในระดับหนึ่ง ไม่มากและก็ไม่น้อย ซึ่งจริงๆ แล้วควรจะมากกว่านี้ถ้าฝ่ายการเมืองและบริหารไม่วุ่นวายกับเรื่องงบประมาณและตำแหน่งของตนจนเกินไป นี่พูดสวยแล้วนะ ถ้าจะพูดให้แย่ก็คือการฉ้อราชบังหลวง (ขออภัย ณ ที่นี้ที่ไม่ได้ใช้ถาษาอังกฤษให้สวยหรูเพราะความเป็นไทยไม่อยากพูดให้เป็นไทยคำอังกฤษคำแบบที่ทำกันอยู่ทุกวันนี้)

เหมือนกรณีที่จีนให้เงินทุนสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำโขง เรามัวแต่หลงระเริงกับฝันอันสวยงามในขณะที่จีนฉวยโอกาสสร้างเขื่อนกั้นไปแล้วถึง 7 แห่ง และขณะที่ผู้เขียนกำลังพิพ์อยู่นี้ก้ได้เสร็จไปแล้ว 4 แห่ง ท้ายที่สุดแล้วเขื่อนกั้นแม่น้ำโขงจะสร้างหรือไม่ก็ไร้ค่าเพราะไม่มีน้ำอีกแล้ว ต้องรออนิสงค์จากเขื่อนของจีนปล่อยน้ำออกมาเป็นทอดๆ (7 เขื่อนอะ  นึกเอาเถอะ -_-!!!)

ขณะที่นักการเมืองมัวแต่ฝันอยากเข้าสภาหาตำแหน่งเพื่อกอบโกย ข้าราชการเก็บเงินซื้อตำแหน่งเพื่อให้รวยอย่างฝัน แล้วความต่องเนื่องของการพัฒนาหละใครจะคิดถึง ใครจะใส่ใจ เมื่อองค์กรใหญ่อย่างรัฐมัวแต่วุ่นวายกับเรื่องของตนเองจนลืมหน้าที่ แล้วจะทำอย่างไรหละทีนี้ การชี้นำเชิงนโยบาย การริเริ่ม วางแผน วางโครงสร้างเป็นหน้าที่ของรัฐถูกทำอย่างลวกๆ เพราะไม่ใส่ใจเท่าที่ควร นักวิชาการระดับเชี่ยวชาญหลายๆ ท่านกลับกลายเป็นตำราเดินได้ที่ไม่เคยสัมผัสการทำงานจริงๆ เลย ก็มี

แล้วไทยเราจะทันเขาเหรอ แค่เจาะยางวิ่งตรงหานักการเมืองเพื่อแก้กฎหมาย แค่นี้ประเทศก็เสียสูญแล้ว

แค่คิดว่าตัวเองได้เปรียบ แค่นี้ก็ประมาทแล้ว

ถ้าเปรียบเทียบการแข่งขันในเชิงของรัฐต่อรัฐประเทศไทยคงแย่แต่จะกู้หน้าได้ก็ด้วยฝ่ายเอกชนเพราะฝ่ายเอกชนของไทยเรานั้นนับว่ามีศักยภาพในการแข่งขันพอสมควรเนื่องจากปรับตัวกันเก่งเพราะฝ่ายเอกชนไทยเรานั้นไม่เคยคิดจะพึ่งพิงภาครัฐแบบจริงๆ จังๆ เลย เพราะรู้ดีว่าพึ่งพาแบบยั่งยืนไม่ได้ ท่านๆ ว่าไหม

บทความกิจกรรมเกษตรและที่ดิน